gelişim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
gelişim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Kariyer Koçluğu Almak İstiyorum...



KARİYER KOÇLUĞU PROGRAMI

"Düşünceleriniz ne ise, hayatınız da odur. Hayatınızı değiştirmek istiyorsanız, düşüncelerinizi değiştiriniz.”

Kişilerin hedeflediklerine ulaşabilmelerine yönelik koçluk yapan, yol haritası ve eylem planı yapmalarına profesyonel destek sağlayan hizmettir. Tamamen kişinin özelinde oluşturulacak, gizlilik ve etik değerler çerçevesinde sunulan bir programdır.

Programın oluşumunda bakış açımızı oluşturan değerleri aşağıdaki yazı özetler.

Hayaller, istekler, hedefler ve gerçekleşenler.

Bugün yaşadığım gerçekleri hayallerime borçluyum. Hayallerim olmasa idi, hayallerimi tanımlayıp hedefe dönüştüremese idim, bugün kendimden memnun olmayacaktım. Başladığım yer, isteklerim, gerçekleşenler ve yaşadıklarım, sürekli irdeleyip kendimi bulmasaydım, keşfetmese idim, bugün sevmediğim bir işi yapıyor olacaktım.

“Hayallerin hedeflere, hedeflerin gerçeğe dönüştüğü bir yolculuktur yaşam.” Bu benim kişisel yaşam vizyonum, “ülküm”.

Yaşam vizyonu, hayallerinizi, çabalarınızı anlamlı bir noktaya odaklamanızı sağlar ve

  • ben bunu neden yapıyorum,
  • beni bunu yapmaya iten ne, sorularına yanıt verir.

Benim yaşam amacım; “Birlikte yaşamı paylaştığım kişilere, kurumlara yol arkadaşlığı yapmak, pusula olmak ve destek vermektir.”

Hedefini belirlemiş olmak bir ayrıcalıktır. Yaşam anlamlı hale gelir. Hedef belirlemek kolay bir iş değildir. Hedefinizi belirlediğinizde, sizi boğan sisler dağılıverir. Güneşin pırıl, pırıl aydınlattığı bir yolda yürüyüşe çıkmaktır gerisi.

Hele birde tutkuyla bağlandıysanız hedeflerinize, kim tutar sizi...

KARİYER KOÇLUĞU PROGRAMI

“Bu çalışma kişiyi yolculuğa hazırlar, valizini toplatır ve yol haritasını yaptırır.”

Bir plan yapabilmek için belirlenmiş hedefleriniz olması gerekiyor. Hedef belirlemek için birçok sorunun yanıtını vermek gerekiyor.

· Karar ve eylemlerinize yön veren nedir?

· Bu sizin için neden önemlidir?

· Sevdiğiniz iş hangisi? Sevdiğin işi yapınca neler değişecek?

· İşinde kullanacağın yeteneklerin neler? Bunu nasıl yapabilirsin?

Yapılacak çalışmalar ile

· Ben neler yapabilirim?

· Ben neleri yapmaktan hoşlanırım?

· Ben ne istiyorum?

· Karakterim Nasıl?

· Ben ne yapmak istiyorum?

· Ben nerede olmak istiyorum? ortaya çıkarılır.

Bu çalışmalar yapılırken aşağıdaki 3 soru birlikte kullanılmalıdır.

  1. Sahip olduğum kaynaklar neler?
  2. Ne yapmak istiyorum?
  3. Beni “ne/niçin/nerede/nasıl/ne zaman ve kim” mutlu eder?”

Kimler “Kariyer Koçluğu” programına katılabilir?

· Lise ve üniversite öğrencileri

· Üniversiteden yeni mezunlar

· Kariyerinde ilerlemiş ancak hayatına bambaşka bir yön vererek 2.kariyer yapmak isteyenler,

· Belirlediği kısa ve uzun vadeli hedefe ulaşmak adına bireysel desteğe ihtiyaç duyan profesyoneller,

· Sorumlulukları fazla olan, yetki paylaşımını yapmak isteyen yöneticiler için,

· Çalışanlarına gerektiğinde koçluk yapabilmek, onları yönlendirebilmek ve bilgi edinmek isteyen yöneticiler,

Adımlar;

1. Kendini Keşfet, Hayal Kur,

2. Hedef Belirle, Önceliklerini Seç,

3. Plan Yap, Eyleme Geç,

4. Gelişimini Sürdür, Kontrol Et, Uyum Sağla,

5. Eyleme Devam Et,

6. Paylaş, Kontrol Et, Dengeyi Koru, Hayal Kur,

Geleceğin için yola devam et...

NE YAPIYORSAN O'SUN !

DÜNYADA YENİ TREND: SEN YAPTIĞIN İŞ KADARSIN...

Kaynak : www.kigem.com

İngilizce de son zamanlarda çok populer olan, kitap başlıklarında bile kullanılan benim de çok severek kullandığım "you are..." ile başlayan bir kaç deyiş var. Bunlardan biri:

"You are what you do!"

Bu deyiş iki farklı şekilde kullanılıyor. Birincisi meslekî anlamda: "ne iş yapıyorsan osun!",

"sen çalıştığın iş kadarsın!"

Seçtiğimiz mesleğin hayatımıza etkisi düşünüldüğünde, bu kısa cümlenin ağırlığı daha da çok ortaya çıkıyor.

Yaptığımız iş giyimimizden, saçımıza, konuşmamızdan, tavırlarımıza, yediklerimizden, gittiğimiz yerlere, sadece yaptığımız değil gelecekte yapacağımız şeylere kadar birçok noktayı etkiliyor.

Binbir zorluklarla, yıllar süren eğitimlerden sonra bedavaya staj yaparak veya üç kuruşa çalışarak başladığımız iş hayatımız, zamanla değişip yoluna girerken, bizi de değiştirip yola sokuyor. Kimimiz işine daha çok şekil verebilirken, kimimize de iş hayatı daha çok şekil veriyor.

İş ve yaşam arasındaki bu denge savaşı, sonunda "iş yaşamı" olarak hayatımızın büyük bir alanını kaplıyor.

Büyük şehirlerde iş ve yaşam ayrımı ya da ayrımsızlığı daha da iç içe geçiyor. "Eve iş getirmek" gibi kavramlar bu ayrımsızlığın ne tehlikeli bir boyutta olduğunu ispatlıyor. Ülkelerin gelişmişlik oranıyla bu ayrımsızlık aynı oranda artıyor. Amerika, İngiltere, Japonya gibi ülkelerde bu denge savaşı, sürekli, yolda yürüken bile hissedilebiliyor.

Dünyanın en gelişmiş ülkelerinden biri olan İngiltere'nin başkenti Londra da "zaman = para" ilkesi ayet gibi ezberlendiği ve de uygulaması toplumun tüm katmanlarına yayıldığı için turistler hariç herkesi bir panik halinde görmek mümkün. Birçok çalışan öğle yemeklerini yolda yürürken yiyor, öğrenciler bir servet olan üniversite paralarını karşılayabilmek için okuldan sonra koşa koşa publara, restorantlara çalışmaya gidiyor, kafeler henüz ofisi olmayan küçük şirket sahiplerinin görüşmeleriyle doluyor.

Şehrin bankacılık için farklı, medya için farklı ve de özel sağlık klinikleri için farklı bölgeleri kullanıldığından, yaptığın iş çalıştığın bölgeden, alnına yapıştırılmış bir etiket gibi, tahmin edilebiliyor.

Nasıl doğduğun aile konuşacağın dili, doğduğun ülke milliyetini, genetik geçmişin de görünüşünü belirlerse; gittiğin okul da çalışacağın yerleri, çalıştığın yerler gelirini, gelirin de geleceğini belirliyor.

Peki bu döngü kırılabilir mi? Ya da en azindan leyhimize çevrilebilir mi? Sorunun cevabı yine "You are what you do!" deyişinde yatıyor; ama bu sefer ikinci kullanım şeklinde:

"Sen yaptıkların kadarsın!"

Bilimadamları son yıllarda "beynin plastikliği" diye bir kavramdan bahsediyorlar. Araştırmalar gösteriyor ki beyin, kullanıldığı oranda ve de kullanıldığı noktada gelişiyor . Hem de bu gelişme "ağaç yaşken eğilir" atasözünde denildiği gibi erken yaşlarda daha hızlı oluyor.

Konuştuğumuz dili, doğduğumuz ülkeyi, genetik geçmişimizi ve gittiğimiz okulları biz seçmemiş olabiliriz ama çalışacağımız yerleri, gelirimizi ve geleceğimizi seçmek bizim elimizdedir.

Bizi biz yapan şeyler birazda yediklerimiz, içtiklerimiz, okuduklarımız, tanıdıklarımız, sevdiklerimiz, nefret ettiklerimiz, tecrübe ettikerimiz, düşündüklerimiz, izlediklerimiz, inandıklarımız, kazandıklarımız ve hatta kaybettiklerimiz değil midir?

Bunların hepsi de ya tercih ettiğimiz şeyler ya da tercih ettiğimiz şeylerin sonuçları değil midir? O zaman bunlardan ne kadarını, ne kadarlığına ve ne şekilde yapacağımız bize bağlıdır ve bizi biz yapan şeylerdir.

Beynimiz, laboratuvarda çalışan bir gibi kimyager gibi sonsuz stoğundaki değişik kimyasalları karıştırıp bize sunar. Ama ona hangi kimyasalları karıştırması gerektiği iç ve dış etkenler tarafından iletilir. Ki bunlar da kısmen bizim kontrolümüz altında olan şeylerdir.

"You are what you do!" = "Sen yaptıkların kadarsın!" adlı bir şarkıda da denildiği gibi :

"Besteci olmak istiyorsan bir gitar al,
Araba yarışlarını kazanmak istiyorsan araba al,
Picasso olmak istiyorsan git boya al,
Cennete gitmek istiyorsan ibadete başla,
Terfi etmek istiyorsan işe erken git,
Ödül kazanmak istiyorsan yarışmaya gir,
Sen yaptıkların kadarsın!
Yapmadıkların değilsin"

Ben hayatta sanılandan çok şeyin temelinin alışkanlıklardan ibaret olduğuna inanırım. Buna beslenme düzenimiz, uyku düzenimiz, gittiğimiz yerler, sık görüştüğümüz insanlar ve hatta para harcama oranımız dahildir.

Bilimadamları beyin için tekrarın kötü, yeniliğin iyi olduğunu bir çok kaynakta dile getirmiştir . Siz hiç tüm gün televizyon başında maç izleyen birinin aniden kalkıp harika bir film çektiğini veya çok satanlar listesine giren bir kitap yazdığını duydunuz mu? (İşi bu olan yazar, gazeteci ve araştırmacılar dışında). Hayır, çünkü beyin yumuşak bir hamur gibidir. Nasıl yoğurursanız, o şekilde kalır. O yüzden davranışlarınız alışkanlıklarınız, alışkanlıklarınız da kim olduğunuza dönüşür. Bir süre sonra yaptıklarınız olursunuz. Ve de yaptıklarınız kadar kalırsınız.

O yüzden bilimadamları tekrarlardan uzak durmayı ve değişik şeyleri denemeyi öğütlüyor. Bu sadece beyninizi daha çok çalıştırmakla kalmayıp, uzun vadede size farklı bakış açıları da katacaktır. Nereden mi başlamalı? En basitlerinden: Bu paragrafı tersten okuyun, dişlerinizi diğer elinizle fırçalayın, işe farklı bir yoldan gidin. Bunlar sizi dahî yapmayacaktır ama en azından içinde bulunduğunuz rutin döngüden kurtulmanın ilk adımı olacaktır.

Yazan: Sinem ERSEVER

Kaynaklar:

1 Winston, Robert; The Human Mind (2003),Bantam Books; s.77

2.Moffatts, You are what you do.

3. Winston, Robert; The Human Mind (2003),Bantam Books; s.434


Şirince ve gelişim yolculuğum...


Merhaba,

Perşembe sabahı Şirince'ye geldik. Bu benim Şirince'ye üçüncü gelişim. Şirince'nin beni etkileyen ve tekrar tekrar çağıran bir havası var. Ve işte yine buradayım.

Doğa, tarih ve tatlı bir hava.

Hava deyince yanlış anlaşılmasın nefes aldığımız havadan bahsediyorum. Bana farklı geliyor, tanımlamaya çalışıyorum, bulduğum kelimeler şunlar; hafif, şeffaf, tatlı, fesleğen kokulu... Lütfen sormayın neden diye, nasıl diye, çünkü bilmiyorum, sadece böyle hissediyorum...
Burası bir köy, hikayesini sonra, başka birgün yazacağım.

Yol arkadaşlarım, Gamze, Nehir ve Mert, elbette Nehir ve Metin'in oğulları Kıvanç'ı da unutmadan. Gamze ve ben İstanbul'dan, Nehir ve Metin oğulları Kıvanç da Eskişehir'den geldiler, burada buluştuk. Cumartesi aramıza İstabul'dan Ozan eklendi. Bir de burada yaşayan arkadaşlarımız var. Ali, kardeşi Özhan, annesi Mücella Hanım ve babası Bayram Bey.


Ali ve ailesi Yağhane isimli bir restaurant-cafe işletiyorlar burada. Adının Yağhane olmasının nedeni eski bir zeytinyağ atölyesinin bahçesinde olması. 25 yıldır işlemeyen tarihi bir zeytinyağı fabrikası. Mücella Hanım Aşçı, her sabah Bayram Beyin aşağıdaki bahçeden topladığı kabak çiçeklerinin dolmasını yapıyor, kendi ürettikleri zeytinyağı ile. Kabak dolması tek başına ayrı bir yazı konusu (söz anlatacağım). Zengin bir kahvaltıları var. Şirince'nin meşhur meyva şaraplarını satıyorlar. Yağhane'nin hemen altında evleri var, evlerinin önünde de şeftali bahçeleri.

Yenibiris.com da bir yazım var, "Hiç kendinize hediye verdiniz mi?" başlığını taşıyor. İşte bu yazıyı Şirince de yazmıştım...

"Hediye almayı sever misiniz ? Sanırım herkes sever. Ya vermeyi ? Ben vermeyi de çok severim, bu sıralarda en çok da kendime hediye veriyorum.

Bu yıl kendime çok hediye verdim, daha da vereceğim, neler vereceğimi de biliyorum, hazırladım, sıralarını bekliyorlar.

Bu yaz tatilimin yarısını kişisel gelişimim için kendimle başbaşa geçirdim. Kendimi dinledim, anlamaya çalıştım, anladıklarımı yazdım, fırsat verdim kendime, geçmişimi hoş gördüm, hoş uğurladım, geleceğimi hoş karşıladım. Hayallerimi hedeflerime karşı kışkırttım, hayallere dalıp hedeflerimi kızdırdım.Kaybolmadan ikna olmuştum. Ben, bana kocaman bir hediye hazırladım!

En sevdiğim renk olan masmavi parlak bir kağıt ile paketlenmiş - sürprizleri severim - hızla yırttım, açtım. Önceliklerim, okuyacağım kitaplar, hobilerim ve onlara ayıracağım zaman, paylaşacağım bilgiler, sonuca ulaşacak projeler...

Ben planlı yaşamayı severim, ama plan kelimesi bana kocaman beyaz kağıtlara çizilmiş şehir/inşaat planlarını hatırlatır. Çözümü, planlarımı bir hediye olarak kabul etmekte buldum.

Plan = Hediye

Hediye nedir?Birini sevindirmek, mutlu etmek, kutlamak için verilen şey, armağan, ödül."

Şirince benim için özel, çok özel bir yer. Kendime hediye verdiğim bir yer.

Lütfen sizde kendinize hediye verin. Hediye vermek için var olduğunuz yerden dışarı çıkın, her zaman yaptıklarınız dışına çıkın, hayallerinizi harekete geçirin.

O gün Şirince'de başalayan projeler sürüyor, gelişiyor, çoğalıyor...:-)))

İlginç bir şey oldu!

Bazı projelerim kafamda takılı kalmıştı. Şirince'ye geldiğimiz gece Yağhane'nin bahçesinde ki dut ağacının altında otururken sevgili arkadaşım Metin ile konuşurken çözüldü.

Şirince de üstdeki yazıyı yazarken kendimi kariyerini kaybetmiş biri olarak hissediyor ve bundan da garip bir zevk alıyordum. Şirince benim "2.bahar" yaşamıma başlama kararlarını aldığım yer. O gün klasik anlamda kariyerden ve bende yarattığı yarış, hırs gibi duygulardan uzak olmam gerektiğine karar vermiştim. bu kararı uyguluyorum...

Bugün yaşamımda "Kariyer Koçluğu" meslek olarak kendimi, düşüncelerimi, duygularımı en yüksek yaşadığım, güçlü bir keyif duygusu ile en yararlı hissettiğim alan oldu. İnsanların yaşam yolculuğunda çok önemli bir yer tutan iş yaşamının, yaşamlarında ne kadar önemli olduğunu ve iş yaşamlarında aldıkları kararların, yaşadıklarının tüm alanlarını ne kadar etkilediğini görünce, yaşayınca koçluk öğretisini "Kariyer Koçu" olarak sürdürme kararımın çok doğru olduğunu görüyorum. Mutluyum.

Şimdi gelişeceğiz, şimdi çoğalacağız...

Amacım; müthiş bir güç ve enerji olarak sahip olduğumuz, öğretim yaşındaki çocuklara, gençlere, özellikle çocuklar ve gençlere, ve elbette yetişkinlere, kadınlara, anne-babalara yol gösteren, onları gelişim yolculuklarında destekleyen, kendileri olmalarını ve tüm yaşamlarını istedikleri gibi mutlu sürdürmeleri için ülkemin her yerinde, her şehrinde "Kariyer Koçluğu Programını" hayata geçirmek. Bunun için "Kariyer Koçu" yetiştirmek.

Teşekkür ederim yaşam, teşekkür ederim ailem, teşekkür ederim arkadaşlar.

Teşekkür ederim doğa, tarih ve hava...

Teşekkür ederim Şirince...